از مفضل نقل شده که گفت: حضرت امام صادق(ع) به من فرمودند: ای مفضل آیا می دانی که” دارالزوراء” در کجا واقع شده است؟ من عرض کردم: خدا و حجت او بهتر می دانند، فرمودند: ای مفضل بدان که در حوالی ری کوه سیاهی است که در پایین آن شهری بنا می شودکه آن را طهران(تهران) می نامند و در آن «دارالزوراء» است، و آن شهری است که ساختمانها و کاخهایش مانند قصرهای بهشت است و زنانشان(در زیبایی) مانند حور العین اند آن زنها لباس کفار در بر می کنند و با پوشش کفار خود را می آرایند و بر «زین» سوار می شوند و برای شوهرانشان تمکین نمی کنند و دستمزد کار وکاسبی و درآمد شوهرانشان (در خرج و برجی که دارند) کفاف آنها را نمی دهد و بدین لحاظ از شوهران خود طلاق می کنند(و بزور از آنها طلاق می گیرند)؛ و مردان از مردان ارضا می شوند؛ و زنان از زنان؛ و مردان خود را شبیه زنان می سازند و زنان شبیه مردان؛ و اگر می خواهی که دین خود را نگه داری آنجا را برای محل سکونت انتخاب نکن زیرا که آنجا محل فتنه است و همچون روباهی که برای حفظ و نگهداری فرزندان خود پیوسته از این سوراخ به آن سوراخ می رود به قله کوهها گریزان باش. پس وای بر کسی که آنجا را محلّ سکونت خویش قرار دهد؛ پس بی گمان، کسی در آن شهر می‏ماند که بدبخت باشد، و کسی از آنجا بیرون می‏رود که در رحمت خدا باشد.( و به ناگاه، به حادثه ای چنان نابود و درهم کوبیده شود، که کسانی که قبلا آن را دیده اند از آنجا گذر کنند تصور کنند مسیر را اشتباه آمده اند.)

منابع:
بحار الانوارعلامه مجلسی-ج 53، ص 5 – 14، ب 28
الغیبه، ص 149، ب 10، ح 4.
مستدرک الوسائل: ج 6 ص 188 ح 6737
میزان الحکمه: ج 1 ص 59
مرندی، مجمع النورین، ص 297 – 298
جمع النورین: ص ۲۹۷
منتخب التواریخ ص، ۸۷۵